منتی سر کسی نیست!

این نوشته تحفه ای هم نیست!

اصلا قصد نوشتنش را هم نداشتم!

پیامکی رسید همه چیز زیر و رو شد:

زائری بارانیم آقا به دادم می رسی؟

بی پناهی خسته ام تنها به دادم می رسی؟

گرچه آهو نیستم اما پر از دلتنگیم

ضامن چشمان آهوها به دادم میرسی؟

من دخیل التماسم را به چشمت بسته ام

هشتمین دردانه زهرا به دادم می رسی

--

یعنی انصافا خیلی رو دارم که ازت ناامید نمی شم ولی تو هم بدون که این رسم روزگار نیست. ما مثلا همسایه ات بودیم. نون و نمکی با هم خورده بودیم. این رسمش نبود

این رسمش نیست

اگر کاری از دستت بر نمیاد بگو بر نمیاد

این همه دستک دفتر برای چی؟

این همه ملک و املاک برای چی؟ برای کی؟

--

در ضمن خودم هم میدانم که هفتمین دردانه زهرایی

شاعر نمیدانسته است. تقصیر من نیست

مثل هر سال آمده بودیم راهپیمایی. ولی این بار تحت الحفظ. در راهپیمایی های قبلی همیشه زیر دست و پای ملت له می شدیم و  انقدر تنمان به تن محرم و نامحرم می خورد که تا 22 بهمن سال بعد خودمان را توجیه می کردیم که شرعا باید راهپیمایی برویم یا نباید برویم؟! راهپیمایی رفتن ارزش این همه به هم مالیده شدن را دارد یا نه؟ اما، امسال! از همان اول میدان تو بودی و دوستانت که سواره و پیاده، باتوم به دست، کابل در دست، دوربین در دست، با لباس فرم یا بی لباس فرم، یا ایستاده بودید و یا با موتور رژه می رفتید و ما هم احساس می کردیم که از شما سان می بینیم. چه سان دیدنی!

راستی! چرا دوستان و هم لباسانت باتوم هایشان را در هوا می چرخاندند؟ چرا سر تفنگ هایشان رو به بالا بود؟ چرا وقتی وارد میدان شدیم قفسی دیدیم پر از آدم؟ یک لحظه فکر کردم برای ترساندن ما یک عده از نیروهایتان را بدون لباس فرم در آن قفس نشانده اید. آخر آن چند نفری که من دیدم همه قیافه ای ورزشکاری داشتند! البته، یک خانم چادری هم میانشان بود. همه اما آرام و بی صدا. انگار که هیچ اتفاق خاصی نیفتاده است و انگار که طبیعی است! ولی، انگار نمایش نبود. واقعا دستگیر شده بودند.

مسجد هم دست دوستانت بود و از بالای سردرش از ما عکس می گرفتند. بماند که چند نفر دیگر هم بودند که با موتور می آمدند رو به رویمان می ایستادند و عکس می انداختند. بزرگترهایی که با ما بودند و از قضا زندان های شاه را هم درک کرده بودند؛ مدام تذکر می دادند که رویتان را بگیرید. پشتتان را بکنید. از ما گذشته است. شما مراقب باشید. ولی، ما که کاری نداشتیم. آمده بودیم به جشن پیروزی انقلابی که در آن هیچ نقشی نداشتیم. ولی، به خدا! ما همان سربازان در گهواره خوابیده خمینی بودیم که بزرگ شده ایم. تو هم از جنس مایی. از فرزندانی که سرباز زاده شده اند!

بگذریم! هم لباسانت پشت سر ما ره افتادند و فریاد می زدند که به ما کاری ندارند؛ ولی، نباید ساکن یک جا بایستیم و باید راه بیفتیم. ما یواش با هم حرف می زدیم و از دوستانت دور می شدیم که به تو رسیدیم. در میان نگاه های مبهوت مردمی که از هم لباسانت خوف داشتند، تو آرام و متین و در همان لباس خوفناک یگان ویژه دست پیرمردی را گرفته بودی و داشتی او را از میدان رد می کردی. پیرمرد به تو اعتماد کرده بود و دستانش را به تو سپرده بود. او را از میان درختان دور میدان رد کردی. از بلندی میدان همگام با او پایین آمدی. در طی رد شدن از عرض خیابان، دستانش را مهربانانه فشرده بودی و او را به میان ما هدایت کردی. دقایقی بعد، او در میان ما بود و با ما راه می آمد. به خدا من ترسیدم. ترسیدم که هم لباسانت حمل بر تمسخر کنند و الا برایت بلند دست می زدم! دوست داشتم صدایت کنم و ازت تشکر کنم! باز هم ترسیدم. امان از این ترس که اینقدر آدم را ذلیل می کند.

از راهپیمایی برگشته ایم و من هنوز به تو فکر میکنم. به تو که با رفتارت نشان دادی که در میان آن لباس های خوفناک و در میان آن آدم ها که مثل سنگ بی روح ایستاده بودند، یک  نفر هست که قلبش با مردم است. نشان دادی که آدم در همه حال و همه لباسی می تواند و باید مهربان باشد. تو را می ستایم! هر چند که نمی شناسمت.

راستی! ما که آنجا بودیم برای انقلابمان و وطنمان آنجا بودیم. تو و هم لباسانت هم برای انقلاب و وطنت. پس چرا انقدر روش هایمان با هم تفاوت دارد؟ چرا ما دست خالی بودیم و هم لباسان تو تفنگشان را سر بالا و به سوی مردم نشانه رفته بودند؟ چرا ما  دست خالی بودیم و هم لباسان تو باتوم هایشان را در هوا می چرخاندند و پز می دادند؟ چرا آن ها حق داشتند بترسانند؟ چرا ما باید می ترسیدیم؟ به نظرت ما باید در شهر خودمان و در وطن خودمان از نیروهایی که از مالیات ما و نفت ما ارتزاق می کنند، بترسیم؟ چرا؟

راستی! آن سوی میدان که عده ای دیگر از هم لباسانت ایستاده بودند (البته لباس هایشان از لباس های تو هم مجهزتر بود) پسرک سه ساله ای که از این بادکنک های دراز در هم تنیده شده دستش بود؛ با بادکنکش به جنگ نیروهای مسلح کنار خیابان آمده بود و با آن بادکنک به پای یکی از هم لباسانت می کوبید. پدر و مادرش با ترس پسرک را دورمی کردند و پسرک همچنان مشغول بود. انگار که شمشیری در دست دارد. سرباز مثلا مضروب، حواسش به پسرک نبود ولی خیلی از مردمی که آن صحنه را دیدند کلی از کار پسرک کیف کردند. تو می دانی چرا؟

دم این دولت کریمه گرم که مرا حتی از مسجد رفتن هم بیزار کرد.

پ.ن. دلم برای یک نماز دلچسب لک زده است!

نه – ده ساله که بودم تمام علاقه ام این بود که ماه محرم بیاد و صدای سنج و طبل ها راه بیفته و دسته ها راه بیفتن. بعدش وقتی دسته داره از کوچه ما رد میشه بریم بیرون و دسته رو ببینیم. اون علامت هایی که با پر تزیین شده. زنجیر زنی های مرتب مردها تو دسته. رسیدن دسته به خونه شهدا یا مسجد و سلام دادن دسته به اونها. وای که چقدر شورانگیزه وقتی علامت بزرگ دسته رو به نشونه احترام خم می کنند. پرهای تزیینی انقدر قشنگ خم میشدن انگار که همه سران و فرماندهان سپاه جنگ های قدیمی تا کمر خم می شوند و تعظیم می کنن. اون وقت ها نه از آدم ها می ترسیدم و نه از روضه ها و نه از ....

یه کم بزرگتر که شدم فهمیدم مفهوم اعتیاد چیه و این آدم هایی که پشت دسته دسته ها خم خم و دولا دولا راه میرن و در حالی که سیگار می کشن، سینه بی جونی هم می زنند معتادند و می توانند هزارتا بلا سرت در بیاورند و اصلا وقتی می بینیشان باید فرار کنی و .... خلاصه کم کم راه رفتن پشت دسته ها بالکل ممنوع شد. هرچند که از قبلش هم چندان باب نبود.

باز بزرگتر که شدم دیگر هم شریعتی خوان شده بودم. هم حماسه حسینی را چند دور خوانده بودم و دیگر روضه ها را نقد می کردم و سعی می کردم مواظب باشم در مجالس روضه کلاه سرم نگذارند و با حقه به بهشت نخوانندم.

به دانشگاه که رفتم دیدم مجالس روضه شده است محفل تبلیغ برای این کاندیدا و آن کاندیدا. آن مداحانی که تنها هنرشان آن است که دو ماه در سال جوان های مردم را لخت کنند و با صدایشان وادارشان کنند به سر و سینه بکوبند، به اسم امام حسین و حضرت ابوالفضل و برای  از راه به در کردن رقیب فرهیخته چه تهمت ها که به بندگان مومن خدا نمی زنند. پس روضه ها هم دسته بندی شد. در آن مجالسی میرفتم که گرایش سیاسیش به من بخورد!

این روش ادامه داشت تا امسال که شنیدم همان مداحانی که جز لخت کردن جوانان مردم هنری ندارند و CD هایشان هم همه جا پر است، در شکنجه گاهی به نام کهریزک قربتاً الی الله! به زندانیان تجاوز کرده اند و ....

حالا هم دلم می خواهد روضه امام حسین را بشنوم و هم دلم میخواهد از امام حسینی که این عمله استحمار تبلیغش را میکنند تبری بجویم. دلم می خواهد یکی امام حسین واقعی را برای من تعریف کند.

دلم برای روضه های آن سال ها تنگ شده است.

• خدمت و خيانت مذهبي ها را بعد از عيد غدير مي نويسم.
• دلم مي خواست با کسي صحبت کنم. اما، دير وقت بود. درست نبود به کسي تلفن بزنم. در دنياي مجازي هم چراغ کسي روشن نبود که مجوز گفتگويي باشد. گوشي موبايل را برداشتم و کمي پول به جيب مخابرات نا رفيق ريختم و براي دوستان پيام فرستادم که:

نقد بازار جهان بنگر و آزار جهان

گر شما را نه بس اين سود و زيان ما را بس

يار با ماست چه حاجت که زيادت طلبيم

دولت صحبت آن مونس جان ما را بس

باز هم دم رفيق گرمابه و گلستان گرم که جوابي مرحمت فرمود:

اندر جهان هر آدمي باشد فداي يار خود

يار يکي انبان خون يار يکي شمس ضيا

چون هر کسي در خورد خود ياري گزيد از نيک و بد

ما را دريغ ايد که خود فاني کنيم از بهر لا

• تا همين چند وقت پيش دعاي کميل رفتن نشانه املي بود. حالا شده نشانه اقدام عليه امنيت ملي. خدايا به تو پناه مي بريم از بد گردي روزگار