اول که خبر درگذشت ناگهانی مرجع عالیقدر را شنیدم، شوکه شدم. فکر کردم یک حقه ژورنالیستی است. راوی کلی قسم و آیه آورد که باور کن راست است! بعد نتوانستم خبر را هضم کنم و تا مدتی در بهت بودم. احساس می کردم همه چیز تمام شد!

دیشب تمام آرزویم این بود که امروز راه باز باشد و بتوانیم به مراسم برسیم!

صبح آرزویم برآورده شد. جلویمان را نگرفتند. رفتیم و به مراسم رسیدیم! در سیل جمعیت گم شدیم. چه گم شدن لذت بخشی بود! چه تشییع باشکوهی! چه حمایت زیبایی و چه تجدید پیمان محکمی شد با آزادی و ارزش هایش! 

حالا الان، در این لحظات که ثانیه ثانیه به تولد مهر نزدیک می شویم دلم روشن است که خورشید آزادی دوباره در این سرزمین طلوع خواهد کرد.

صاحب نظریه ولایت فقیه درگذشت. 

روحش شاد  

وقتي که وليد ابن عتبه حاکم مدينه به تحريک مروان خواست شبانه از امام براي يزيد بيعت بگيرد و امام از بيعت شبانه امتناع کرد؛ مروان وليد را تحريک مي کند که گردن امام را بزند. امام با شنيدن اين سخن مي گويد: «يابن الزرقاء! أانت تقتلني ام هو؟ کذبت و اثمت» نه تو مي تواني مرا بکشي و نه او.

آن گاه رو به وليد ابن عتبه مي کند و مي فرمايد: «ايها الامير! انا اهل البيت النبوه و معدن الرساله و مختلف الملائکه و محبط الرحمه. بنا فتح الله و بنا يختم. و يزيد، رجل شارب الخمر و قاتل النفس المحترمه، معلن بالفسق و مثلي لا يبايع مثله. و لکن، نصبح و تصبحون و ننظر و تنظرون. اينا احقّ بالخلافه و البيعه»

اي امير! ما اهل بيت نبوتيم، معدن رسالت و محل رفت و آمد فرشتگان و جايگاه نزول رحمت الهي خاندان ماست. خداوند [اسلام را] با ما آغاز کرد و تا آخر نيز با ما پيش خواهد برد. اما يزيد [ که تو از من مي طلبي با او بيعت کنم] مردي ميگسار است که دستش به خون بي گناه آلوده است. آشکارا پرده دري مي کند. چون مني با چون او بيعت نمي کند. صبح خواهيم کرد و منتظر مي شويم تا ببينيم ما يا شما به خلافت و بيعت سزاوارتريم.

قيام کربلا با همين عبارات کوتاه آغاز مي شود.

امام حسين ساعاتي  بعد در برابر پيشنهاد دوباره مروان حکم براي بيعت با يزيد بر مواضع بر حق خود پافشاري مي کند: «انا لله و انا اليه راجعون و علي الاسلام السلام اذا بليت المه براع مثل يزيد.» امام در پاسخ مروان کلمه استرجاع را به زبان مي راند، بايد فاتحه اسلام را خواند که مسلمانان به زمامداري چون يزيد مبتلا شوند.

پ.ن.1. کلمه استرجاع =  انا لله و انا اليه راجعون

پ.ن.2: برگرفته از مقاله عاشورا و آزادی نوشته دکتر کديور

شانتاژ امشب 20:30 دوباره به همم ريخت. اين ها که زما ن انقلاب در حجره هاي خوشان چپيده بودند و زمان جنگ کهولت سن خود و ارزشمندي جان پسرانشان را بهانه کرده بودند و نه تنها خود به ميدان رزم نرفته بودند که پسرانشان را هم براي ادامه تحصيل در درس دين به پاکستان و امثالهم فرستاده بودند؛ چه به اظهار نظر درباره امام و جانبداري از او.

عکس که ورق پاره اي بيش نيست. در راهپمايي هاي سال هاي پيش هم بيشمار از هيمن عکس ها زير پاي دوستدارن له شده است و صداي کسي در نيامده است. حالا چه شده است که ورق پاره اي را که معلوم نيست چه کسي پاره کرده پيراهن عثمان کرده اند و به آن براي خود آبروي مي جويند. البته اين که آب رو نيست؛ آب جو است.

دلم گرفته بود. رفتم سراغ صحيفه نور. دنبال آن پيام معروف امام به روحانيت و رنجنامه اي که در آن از بي مهري روحانيت گفته بودند. نيافتمش. ولي چيزهاي ديگري ديدم که شايد مناسب تر باشد آن ها را بنويسم. در تاريخ 27/5/64 آقاي محمد هاشمي مدير عامل وقت صدا و سيما به همراه معاونانش به ديدن امام مي رود. آنچه در ادامه مي خوانيد متن سخنان امام در آن ديدار است[1]:

من نظري به ديگران ندارم. راجع به خودم مي گويم. از اين وضع راديو و تلويزيون خوشم نمي آيد. واقع آن است که آن قدر که پابرهنه ها به راديو تلويزيون حق دارند، ما نداريم. اين يک واقعيت است و تعارف نيست؛ واقع اين است که آن ها اين نظام را درست کرده اند و اين نهضت را به وجود آوردند؛ همين جمعيت است که پيروزي ها را به دست آوردند؛ از قشر بالا کسي در اين مساله حقي ندارد. البته ما هم در اصل مطلب شرکت داشته ايم، اما حق با آنهاست. من مدت هاست که وقتي مي بينم راديو تلويزيون را هر وقت بازش مي کني از من اسم مي برد، خوشم نمي آيد. ما بايد به مردم ارزش بدهيم، استقلال بدهيم و خودمان کنار بايستيم و بر خير و شر کارها نظارت کنيم. ولي اين که تمام کارها دست ما باشد، راديو تلويزيون دست ماها باشد اما آن بيچاره هاکه کار مي کنند هيچ چيز دستشان نباشد، ولي ما که هيچ کاره هستيم دست ما باشد، به نظر من اين صحيح نيست. من گفته ام که آن چيزهايي که مربوط به من است گفته نشود، من با آقايان کاري ندارم. البته در بعضي موارد که لازم مي شود چيزي گفته شود ـ که آن هم با تشخيص خود من است ـ در راديو گفته و يا در تلويزيون اين شود مضاسقه ندارم؛ مثلا، عيد فطر، عيد قربان، تنفيذ رييس جمهور، اينها مسايلي است اما مابقي، مثل ملاقات امروز من با شما که با هم صحبت مي کنيم، اين ديگر در تلويزيون گفتن ندارد که راديو بگويد، تلويزيون بگويد، راديو چند دفعه! تلويزيون چند دفعه! اين کارها مردم خسته مي کند و هيچ محتوا هم ندارد.  من و شما صحبت مي کنيم و همينطور ديگران؛ يعني ديگران با من صحبت مي کنند، آن ها را من قطع مي کنم و همينطور آن چيزهايي که الان در تلويزيون موجود است؛ مثلا اول خبر که مي خواهد شروع کند عکس مرا مي گذارند؛ آن را بر داريد و اگر کسي از شما سوال کرد بگوييد فلاني گفته است.

در اينجا آقاي هاشمي مدير عامل راديو تلويزيون اظهار داشت: شما در لب مردم جاي داريد.

امام فرمودند: قلب مردم در غير از اينهاست. مساله اينها نيست، ما سابقا با مردم تماس داشتيم و مردم به ما لطف داشتند، ولي اينطور نبود که ما تلويزيون داشته باشيم، آن باب ديگري است. در هر صورت بعضي مواردي که لازم است مانعي ندارد، در غير آن موارد من ميلي ندارم. ديگران خودشان مي دانند.

پ.ن: قابل توجه جانشينان و سينه چاکان امام. 

پ.ن.2: تیتر شعری از مرحوم سلمان هراتی درباره امام

از همان ايامي  که در بدنه دانشجويي کشور مشغول فعاليت بودم؛ هميشه برايم سوال بود که چرا اکثر فعالان دانشجويي بعد از فارغ التحصيلي و خروج از دانشگاه با همه آرمان هايشان خداحافظي مي کنند و به قول يکي از دوستان حتي ديگر يک خط روزنامه هم نمي خوانند؟

حالا که از بدنه دانشجويي خارج شده ام و دورادور ماجراهاي دانشگاه را پيگيري مي کنم نسبت به آن چه زمان ما جنبش دانشجويي ناميده مي شد و اکنون نيز مي شود يک حس نا خوشايند دارم:

با همه علاقه ام به تحرکات دانشجويي هيچ وقت نتوانستم اين واقعيت را منکر شوم که در اکثر اين تحرکات دانشجويان و احساس پاک ازادي طلبي و کمال خواهيشان در حقيقت بازيچه بوده اند. مثلا، دانشگاه ما که دانشگاه دور از پايتخت بود هم طيف علامه داشت و هم طيف شيراز. ما به هزار اميد در طيف علامه جان ميکنديم تا شوراي مرکزي را از چنگ شيرازي ها در بياوريم ولي، يکي از سابقه داران انجمن که مدت ها در تحکيم بود؛ بعد از دو پارگي انجمن، شيرازي از آب در آمد. براي همين، در معادلات جناحي عملا روي بچه هاي ما حساب باز نمي شد. همه مي دانستند که اين دانشگاه شيرازي است. به همين راحتي! بچه ها آن همه اضطراب ها و دلهره ها را تحمل مي کردند و در نهايت کسي حمايتشان نمي کرد. چون، معادلات قدرت از قبل مشخص شده بود. آن چه که در اين تحرکات از دست مي رفت؛ انگيزه و شور حماسي و هيجاني بچه ها بود. شايد هم مسوولان با خودشان فکر ميکردند که بالاخره اين ها به اين صورت انرژي جوانيشان را تخليه مي کنند. اينطوري بر سر و کله هم بکوبند و نشريه منتشر کنند و به هبد و بيراه بگويند بهتر از آن است که بروند معتاد شوند!

همان زمان، مشکل ديگري هم در فعاليت هاي دانشجويي وجود داشت: هميشه عده اي بودند که با هر گونه صلح و صفايي مخالف بودند. يعني، قتي قرار مي شد در يک فضاي عادلانه کمي مصالحه صورت بگيرد و جو  دعوايي شکسته شود، عده اي پيدا مي شدند که هوچي ترها را کوک مي کردند که جو را به هم بزنند و با خطابه اي آتشين کاسه و کوزه همه را بر هم بزنند. يعني، هميشه عده اي بودند که منفعتشان در اين بود که جو دانشگاه ملتهب باشد. چرا؟ حدس مي زنم ولي بيان نمي کنم. شيد حدسم غلط باشد.

اين روزها اما، من از معادلات پشت پرده بي خبرم ولي، مي دانم هنوز هم آن چه مورد بازي قرار مي گيردشور و شوق آزادي خواهي دانشجوهاي ماست. هنوز هم عده اي هوچي هستند که دوست دارند جو دانشگاه را ملتهب کنند و از ديدن سر و کله شکسته دانشجو ها و شيشه هاي خورد شده و ... لذت ببرند.

اما مساله اينجاست که الان زمان اين کارهاي ناعاقلانه در دانشگاه نيست. نبايد کاري کرد که جو ملتهب شود. گاه عده اي براي ملتهب کردن فضا حاضر مي شوند سياه بازي راه بياندازند و دعواي الکي درست کنند. عاقلانه اين است که در اين شرايط دانشجوها از تسري بحران جلوگيري کنند. اين هم ممکن نيست مر آن که جنبش دانشجويي از يک جنبش هيجاني به يک جنبش عقلايي تبديل شود.  

پ.ن. ديگران برداشت نکنند منظور اين است که موسوي، خاتمي و کروبي دانشجوها را به بازي گرفته اند.