بگیر فطره ام اما مخور برادرجان

که من در این رمضان قوت غالبم غم بود

بعدا نوشت: انگار گیرنده ها مشکل داشته و ماه برفکی دید شده. برای جزییات بیستر به چنارهای دودی خیابان ولیعصر نگاه کنید.

چند تن از دوستان کلیپ زیبای bella ciao (خداحافظ زیبا) را برایم فرستاده اند. انصافا هم کلیپ زیبایی است و شعر زیبایی هم دارد. البته اگر بدانیم که bella یعنی زن زیبا آن وقت شاید این شعر، «ترانه مرا ببوس» را هم به ذهن متبادر کند. نمی دانم این نماهنگ را چه کسی و یا کسانی ساخته اند ولی دیدنش  سوالی را دوباره برایم ایجاد کرده است. می گویم دوباره، چون قبل تر هم این سوال به دهنم رسیده بود.

روزهای اول شلوغی های بعد از انتخابات، نفرتی در میان مردم شکل گرفته بود: نفرت از آن هایی که قیافه ای مذهبی دارند (چادر و یا ریش). این نفرت آنقدر شدید بود که مثلا، وقتی می دیدند  در ماشینی پسر ریش داری با یقه بسته، نشسته است، به گمان این که بسیجی است، به آن ماشین حمله می کردند و شیشه اش را می شکاندند.[1] عده ای از دوستانم هم که پوشش مذهبی تری داشتند مدتی خانه نشین شدند که در این درگیری ها به خاطر قضاوت نا به جا آسیب نبینند. نمی دانم این قانون را چه کسی از خودش در آورد که هر کس چادر به سر می کند و یا ریش می گذارد طرفدار احمدی نژاد است و هر کس که این طور نیست، میر حسینی است. خوشمزه  تر اینجاست که اکثر کسانی هم که به عنوان سران انقلاب (مثلا!!!) مخملی و به ناحق بازداشت شده اند، همه یا خود قیافه ای مذهبی دارند و یا همسرانی پوشیده و سابقه ای طولانی در فعالیت های مذهبی. اصلا در زمان شاه، جرمشان فعالیت مذهبی بوده است. جالب تر اینجاست که این روزها هم بازجوهایشان همه تلاش خود را به کار می برند که آن ها را به بی دینی و بی اخلاقی و اشتهار به فسق و فجور متهم کنند.

دیشب که آن نماهنگ را می دیدم، دیدم در تمام عکس های گذاشته شده هیچ عکسی از یک خانم محجبه که در راهپیمایی های آن روزها شرکت می کرد، وجود ندارد. یک آن از خودم پرسیدم که چرا عده ای عمدا و یا سهوا می خواهند قشر مذهبی را از این جنبش کنار بگذارند؟ در حالی که مثلا برای عزاداری شب قدر به دارالزهرا و حسینیه ارشاد می روند و یا هر روز اخبار بیوت مراجع عالیقدری چون آیت الله صانعی و آیت الله منتظری را تعقیب می کنند ولی، وقتی یک نفر چادری یا ریشدار را می بینند، ترس برشان می دارد که این حتما بسیجی است و پدر ما را در خواهد آورد؟! ولی، هیچ کس از این جوانان خوش و تیپ و به اصطلاح fashion نمی هراسد. در حالی که این روزها اغلب بسیجی هایی که می شناسم وو می دانم که سیز نیستند، به خاطر حفظ جان و یا شاید تقیه یا ریش هایشان را تراشیده اند و یا روسری و مقنعه ای با رنگ متمایل به سبز به سر می کنند.

این روزها احتیاط کردن خوب است و عقل سلیم به آن حکم می کند. من هم مخالفش نیستم ولی بی اعتمادی صرف به دسته ای و اعتماد صد در دصد به دسته ای دیگر هم اشتباه بزرگی است. اینها را می نویسم ولی، می دانم که مردم زیرک تر از آن هستند که دوست را از دشمن تشخیص ندهند. اما، باید شرایطی به وجود آید که در مواقع بحران هم، بر اساس نوع پوشش به قضاوت ننشینیم.

پ.ن.1: همان روزها به یکی از دوستان گفتم که در این ماجراها، مذهبی هایی که سبزند چوب دو سر طلا شدند.

پ.ن.2: خدایا هچنان هم چنان که ایمان  نام و نان برایم نیاورد.

پ.ن.3: این متن گلایه آمیز نیست. هشدار دهنده است.

هر کاری کردم نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و آخرین نامه شیخ اصلاحات را ننویسم

اصل نامه را در ادامه مطلب ببینید و قسمت مهمش را اینجا:

مهدی کروبی امروز می داند و به یقین فهمیده است که انگشت بر جای خوبی گذاشته است. آنچنانکه از این هیاهوها و شتابزدگی ها برمی آید مشخص است که قبای آقایان لای در مانده است. توصیه حضرت امیر بود به مالک اشتر که به گونه ای حکومت کن که یک مظلوم حق خود را بدون لکنت زبان از ظالم بگیرد. ما کجا و توصیه های حضرت امیر کجا؟

دنبال ترجمه زیبایی از خطبخ 16 نهج البلاغه میگشتم. این خطیه پس از بیعت مردم مدینه با حضرت علی ایراد شده است. جالب تر این که شماره این خطبه در دو نسخه فیض الاسلام و صبحی صالح هم یکی است. البته دیدم خطبه 17 هم زیباست. آن را هم اینجا می نویسم

خطبه 16:

 آنچه مى گويم در عهده خويش مى دانم، و خود آن را پايندانم، آن كه عبرتهاى روزگار او را آشكار شود و از آن پندپذيرد و از كيفرها كه پيش چشم اوست عبرت گيرد، تقوى او را نگه دارد، و به سرنگون شدنش در شبهه ها نگذارد. بدانيد كه روزگار دگر باره شما را در بوته آزمايش ريخت، مانند روزى كه خدا پيامبر شما را برانگيخت. به خدايى كه او را به راستى مبعوث فرمود، به هم خواهيد درآميخت، و چون دانه كه در غربال ريزند، يا ديگ افزار كه در ديگ ريزند، روى هم خواهيد ريخت، تا آن كه در زير است زبر شود، و آن كه بر زبر است به زير در شود، و آنان كه واپس مانده اند، پيش برانند، و آنان كه پيش افتاده اند واپس مانند. به خدا سوگند، كلمه اى از حق را نپوشاندم، و دروغى بر زبان نراندم كه از چنين حال و چنين روز، آگاهم كرده اند هان اى مردم! خطاكاريها چون اسبهاى بد رفتارند و خطاكاران بر آن سوار، عنان گشاده مى تازند تا سوار خود را به آتش دراندازند. هان اى مردم! پرهيزگارى بارگيهايى را ماند رام، سواران بر آنها عنان بدست و آرام. مى رانند تا سواران خود را به بهشت درآرند. از ديرباز حق و باطل در پيكارند و هر يك را گروهى خريدار. اگر باطل پيروز شود شيوه ديرين او است، و اگر حق اندك است، روزى، قدرت قرين اوست، اما كم افتد كه بينى، آب رفته در جو است. (مى گويم، زيبايى اين سخن كوتاه نه چندان است كه بتوان گفت، و بيننده و يا شنونده درماند كه درى بدين زيبايى، كه تواند سفت؟ و زياده بر آن چه گفتيم، در فصاحت تا بدان پايه است كه زبان در وصف آن درماند، و انديشه آدمى خود را به ژرفاى آن نرساند، و اين نكته را كه گفتم نداند جز كسى كه در اين صنعت بسى توسن فكرت راند، (و درنيابد آن را مگر مردم دانا)).

و از اين خطبه است آن كه بهشت و دوزخ را پيش روى خود بيند، آسوده ننشيند. مردم سه دسته اند: سختكوشى كه رستگار است، جوينده اى كه كندرواست و اميدوار است، تقصيركارى كه به آتش دوزخ گرفتار است. چپ و راست كمينگاه گمراهى است، و راه ميانگين راه راست الهى است. كتاب خدا و آيين رسول آن را گواه است، و سنت را گذرگاه است، و بازگشت بدان جايگاه است. هر كه دعوى كرد تباه گرديد، و هر كه دروغ بر بافت زيان ديد، و هر كه به پيكار حق گراييد دست به خون خود آلاييد، و در نادانى مرد اين بس است كه نداند چه كس است. بنيادى را كه بر پرهيزگارى استواراست چيزى نلرزاند، و كشتزارى كه آب تقوى خورد، تشنه نماند. مردم! درون خانه خويش جاى گيريد، و راه آشتى با يكديگر را در پيش، و به توبه گراييد و جز پروردگار خود كسى را مستاييد، و جز خود را ملامت منماييد

خطبه 17:

در وصف كسى كه داورى ميان مردم را عهده دار شود و شايسته آن نباشد

دشمن روى ترين آفريدگان نزد خدا دو كسند: مردى كه خدا او را به خود وا نهاده، و او از راه راست به دور افتاده، دل او شيفته بدعت است، و خواننده مردمان به ضلالت است. ديگران را به فتنه دراندازد و راه رستگارى پيشينيان را به روى خود مسدود سازد. در مرگ و زندگى گمراه كننده پيروان خويش است و برگيرنده بار گناه ديگران، و خود گناهان خويش را پايندان. و مردى كه پشتواره اى از نادانى فراهم ساخته، و خود را ميان مردم نادان درانداخته. شتابان در تاريكى فتنه تازان، كور در بستن پيمان سازش ميان مردمان. آدمى نمايان او را دانا ناميده اند و او نه چنان است، چيزى را بسيار فراهم آورده كه اندكش بهتر از بسيار آن است. تا آنگاه كه از آب بدمزه سير شود، و دانش بيهوده اندوزد و دلير شود، پس ميان مردم به داورى نشيند و خود را عهده دار گشودن مشكل ديگرى بيند. و اگر كار سربسته اى نزد او ببرند ترهاتى چند از راى خود آماده گرداند، و آن را صواب داند. كارها براو مشتبه گرديده. عنكبوتى را ماند كه در بافته هاى تار خود خزيده، نداند كه بر خطاست يا به حقيقت رسيده. اگر به صواب رفته باشد،

ترسد كه راه خطا پيموده، و اگر به خطا رفته، اميد دارد آنچه گفته صواب بوده. نادانى است كه راه جهالت پويد، كورى است كه در تاريكى گمشده خود جويد. آنچه گويد نه از روى قطع و يقين گويد. به گفتن روايتها پردازد، و چنان كه كاه بر باد دهند آن را زير و رو سازد. به خدا سوگند، نه راه صدور حكم را دانسته است، و نه منصبى را كه به عهده اوست، شايسته است. آنچه را خود نپذيرد علم به حساب نيارد، و جز مذهب خويش مذهبى را حق نشمارد. اگر حكمى را نداند، آن را بپوشاند تا نادانى اش نهفته بماند. خون بيگناهان از حكم ستمكارانه او در خروش است، و فرياد ميراث بر باد رفتگان همه جا در گوش. گله خود را با خدا مى كنم از مردمى كه عمر خود را به نادانى به سر مى برند، و با گمراهى رخت از اين جهان به در مى برند. كالايى خوارتر نزد آنان از كتاب خدا نيست، اگر آن را چنان كه بايست خوانند، و پر سودتر و گرانبهاتر از آن نباشد، اگر آن را از معنى خويش برگردانند، و نه نزد آنان چيزى از معروف است ناشناخته تر و شناخته تر از منكر

پ.ن:میان سجده سبز سحرگاهان

اگر بر خاطرت رد شد خیال من

دعایم کن

که محتاجم

کم کم هلال ماه رمضان به قرصی کامل تبدیل می شود و شب ولادت امام حسن هم می رسد. این نوشته را به یاد تمام لحظات شیرینی می نویسم که به بهانه امام حسن تجربه کرده ام و خدا می داند که چقدر از او (امام حسن) برای این بهانه شدن سپاسگزارم.

کاش توانی برای جبران کردن بود!

اقا جان! در این ایم ما بیش از هر زمان به آموزش صبر پیشه ساختن و خون دل خوردن نیازمندیم. ما را دریاب ای کریم اهل بیت!