این روزها برای پرهیز از یک جانبه نگری وبلاگ های برخی از دوستان ساکن جزیره 63% را هم می خوانم. هر چند که خواندن مطالبشان سخت است ولی تمرینی است برای تحمل مخالف! همانطور که شنیدن حرف های شریعتمداری و زاکانی در برنامه رو به فردا سخت است ولی، آن هم تمرینی است از نوعی دیگر.

یکی از این قبیل وبلاگ هایی که جزو خوانندگان خاموشش هستم؛ وبلاگ آهستان است که جناب آقای امید حسینی آن را می نویسد. ایشان در جدیدترین پستشان خبر داده اند که فیلتر شده اند. البته من چون از طریق خبرخوان آهستان را می خوانم از فیلتر شدن وبلاگ با خبر نشدم و اگر نگفته بود هم با خبر نمی شدم. ولی، اعتراف می کنم که از شنیدن خبر فیلتر شدن آهستان خوشحال شدم. علت این خوشحالی هم تنگ نظری نیست. یعنی فکر نکنید دلم خنک شده است که وبلاگی فیلتر شده است. نه! اینجا نه ارث پدر من است و  نه پدر دیگران. خوشحالم!.از این جهت که ما هی فریاد میزدیم فضای سیاسی تنگ است؛ هی می گفتند شا بیقواره چاق شده اید. رژیم شما را بگیرد (شاید هم شما رژیم بگیرید!) به این فضا برازیده می شوید (عین رگرسیون که به مجموعه ای از نقاط برازیده می شود.)! حالا انقدر تنگی فضای سیاسی مشهود شده است که وبلاگی مثل آهستان که اصولا کارش کوبیدن مشت محکم و ماهیتش ذوب شدگی است، همین که جسارت می کند و به محضر هفته نامه بی وزن همت می تازد و خرده ای هم به آقای رحیم مشایی می گیرد؛ ناگهان خاطر مبارک نازنینان آشفته می شود که توهین! توهین! جسارت! جسارت! و .... و ناگهان وبلاگ آهستان هم فیلتر می شود.

می ترسم! واقعا می ترسم! می ترسم از روزی که دایره خودی ها آنقدر تنگ شود که از این دایره فقط مرکزش باقی بماند.

پ.ن.1: به دوستان توصیه می کنم برای روز مبادا چند عدد خودکار قرمز داشته باشند. شاید در شهر دیگر خودکارقرمز پیدا نشود!!

پ.ن.2: در هندسه گفته می شود دایره مکان هندسی نقاطی از صفحه است که فاصله ای مساوی تا یک نقطه دارند.

پ.ن.3: وبلاگ آهستان را از این طریق بخوانید:      www.ahestan.wordpress.com  و مطلبی را هم که باعث فیلتر شدن وبلاگ شد از این طریق:

 http://ahestan.wordpress.com/2010/01/14/hemmat/

خب! قبل از این که بروم سراغ آمار، باید بگویم که بر اساس صحبت های پریشب حسین خان شریعتمدار و اسنادی که موجود بود ولی رو نشد، حتما در ملاقات اخیر آقای خاتمی با جرج سوروس نقشه کشیده شده بود که دکتر علی محمدی هم ترور شود. من فقط مانده ام چرا آقای شریعتمدار از خزانه غیبشان این خبر را به اطلاع عموم نرساندند.

به هر حال امیدوارم که این توطئه، واقعا منصوب به بیگانگان باشد و نه آنگونه که برخی می گویند سرآغاز حذف نرم اساتید خوش فکر و سبزاندیش دانشگاهی.

برگردیم سراغ آمار. در آن دایره المعارف آماری که ذکر خیرش رفت درباره واژه statistics (معادل با آمار) نوشته شده است که ریشه این کلمه state است و دلیلش هم این که از قدیم الایام کار ثبت و ذخیره ارقام جمعیت، زاد و ولد، مالیات، قوای نظامی و ... بر عهده دولت بوده است. کلمه statistics نخستین بار توسط Cattfried Achenwall و در سال 1949 به کار رفته است.

عده ای معتقدند که آمار علم نیست؛ بلکه هنر است.  برای تقویت زبان تخصصیتان این تکه را بدون ترجمه از کتاب Encyclopedia of statistics نوشته D. Uppreti و Jasmer Singh می آورم:

Whether statistics is a science or art is often a subject of debate. Science refers to a systematized body of knowledge. It studies cause and effect relationship and attempts to make generalizations in the scientific principles or laws. It describes facts objectively and avoids vague judgments as good or bad. Science, in short, is like a lighthouse that gives light to the ships to find out their own way but does not indicate the direction in which they should go. Art, on the other hand, refers to the skill of handling facts so as to achieve a given objective. It is concerned with ways and means of presenting and handling data, making inferences logically and drawing relevant conclusions.

با همه این تفاسیر علم آمار از دو منبع اصلی به وجود آمده است:

1-     ثبت های دولتی

2-      ریاضیات  

يک مدتي يک بازي وبلاگي راه افتاده بود بين دوستان به نام اعترافات. در راستاي همان بازي من مي خواهم به دو نکته از شخصيت خودم اعتراف کنم. البته در حد اين دو نکته به يک نکته ميل مي کند: با ديگران درباره لذت هايي که مي برم و يا غم هايي که مي خورم حرفي نمي زنم. خوب يا بد اين ويژگي من است. يعني اگر واقعه اي برايم لذت بخش باشد نمي دانم چرا نمي خواهم بلافاصله براي ديگران تعريفش کنم. غصه هايم را که کلا انکار مي کنم و به کسي نمي گويم. حالا اگر غصه همان شادي باشد با علامت منفي (!) در حقيقت من به يک نکته اعتراف کرده ام!!

بگذريم. بحث اصلا اين ها نيست. پنجشنبه روز خاصي برايم بود. و به دليلي که بالا گفته ام تا امروز دلم نيامده است درباره اش بنويسم. امروز هم که مي نويسم تمام لذت آن روز را نمي نويسم.

فکرش را بکن! بروي در کتابخانه حسنيه ارشاد و دو ساعت يک سر کتاب بخواني. آن هم کتاب زبان اصلي و مربوط به رشته ات! کتابي از بخش مرجع امانت گرفته بودم به نام encyclopedia of statistics (دايره المعارف آمار) که در مقدمه نوشته بود 7 جلد است و کتابخانه 2 جلدش را بيشتر نداشت و من به تقريب خوبي هر دو جلد را دقيق نگاه کردم. حتي يک فصل از کتاب را کپي کردم.

به تک تک ∑ ها دست دادم و براي ميانگين ها هم دستي تکان دادم، به واريانس ها چشمک زدم و سري هم براي کوواريانس ها تکان دادم. نمونه گيري را که مرور مي کردم ديدم چقدر N و n را دوست دارم. α هم که نمک آمار است؛ وقتي که نيست انگار چيزي کم است. همينطور که کتاب را ورق مي زدم و ياد داشت بر مي داشتم و حظ مي بردم روي دفترچه ام که از بس همه چيز در آن نوشته ام شبيه کمد آقاي گوپي است؛ مطلبي هم براي وبلاگ نوشتم: «امروز تصميم گرفته ام که در اينجا همانقدر که جلبک سبزي هستم که مي نويسد، بزغاله فکوري باشم که بلد است بشمارد. مي خواهم قسمت علمي وبلاگم را هم فعال کنم و از رشته مورد علاقه ام که در انتصابات اخير ذبح غير شرعي شد بنويسم: آمار»

به زودي درباره آمار هم خواهم نوشت.

1-    بعضی روزا هست بدون این که با کسی قهر کرده باشی، بدون این که کسی دلت رو شکونده باشه، بدون این که هوا ابری باشه، بدون این که نم بارونی بزنه، بدون این که به صدای ضجه برگای زردی که زیر پات له شدن گوش کرده باشی، همینطور الکی و بی هیچی، دلت میخواد گریه کنی. حالا دیگه برات مهم نیست که کجایی؟ برات مهم نیست که چند تا جفت چشم متعجب دارن نگات می کنن. اونوقت فکرش رو بکن تو یه همچین روزی که اسیر احساسات شدی، درست در همون لحظه که داری مغلوب میشی و تسلیم یک عدد درویش بد صدا بهت sms بزنه و بپرسه چه بلایی سر وبلاگت در آوردی که اصلا هیچ جوره بالا نمیاد؟ بعدش بری چک کنی ببینی حتی سایت اصلی هم از کار افتاده. ای به خشکی شانس! اون وقت تو اون حال و هوا می فهمی که چقدر این blogskc درپیت را دوست داری. چون اینجا که می نویسی حس رابینسون کروزوئه را در آن جزیره بی سکنه درک می کنی و احساس می کنی که گاهی چقدر دلت میخواهد رابینسون کروزوئه باشی. در این لحظه است که گوشی تلفن را بر میداری و هرچه دلت میخواهد نثار آن درویش بدصدای بدبخت می کنی و بعد ... تنها دو ساعت بعد می بینی که  blogskc به کار افتاده است و می بینی که جزیره ات هنوز غرق نشده و ... وای که چه لذت بخش است! خلاصه شرمنده بانوی بدصدا! به خاطر تمام قلمبه ها که حواله ات شد!

2-    این روزها مجذوب یک خبرخوان آفلاین شده ام که آیکونش به شکل یک جلبک سبز است (دقیقش: یک جلبک سبز بوقدار!)! گفتم این نرم افزار را بریزم تا کمتر سراغ نت بروم، بر عکس شد. البته اگر کم برای دوستان نظر میگذارم هم به دلیل همین جلبک سبز دوست داشتنی است. مطالب را آف لاین و در snarfer می خوانم. روزهایی که google reader باز نمی شود؛ جورش را برایم می کشد.

دو عدد وقتی متحابه اند که اگر هرگدامشان را برداری و تا جای ممکن ریزریز کنی و آن ریز شده ها را با هم جمع کنی، حاصل جمع همه آن ریزه ها، عدد دیگر می شود. مثلا، 220 و 284.

پ.ن.: به دو عدد متحابه دو عدد دوست، رفیق و یا صلح آمیز هم می گویند.