قسمت خدمات کامپیوتری وغسالخانه بهشت زهرا به قول بابا گمرک ترخیص اموات است. آداب و رسومی دارد این وصول میت و تحویلش به گور! البته نام ریاضی این آداب فرایند است! فرآیند تحویل گرفتن میت و تحویل دادنش به سینه خاک!

گاهی یک ساعتی طول می کشد که مرده از آن در بیرون بیاید و بر جسدش نماز خوانده شود. صاحبان عزا تمام این یک ساعت یا در محوطه اطراف راه می روند و یا چشم به مانیتورهایی می دوزند که هر لحظه اعلام می کند هر جسد در کدام مرحله فرآیند به سر می برد.

این مدت یک ساعت زمان خوبی است که میان خانواده های مصیبت دیده بچرخی و ببینی آن ها چه می گویند و چه می کنند؟ زمانی که هنوز مرده غسل داده شده و کفن پوش تحویل داده نشده است؛ همه تقریبند ساکتند. برخی (تعداد انگشت شماری) آرام با خودشان گریه می کنند و برخی دیگر هم سر بر شانه دیگری گذاشته و می گریند. اما، وقتی جسد را برای نماز خواندن و تدفین تحویل می دهند ... اغلب زن ها زبان می گیرند و خودشان را می زنند و .... تابوت که حرکت می کند، آنقدر روی شانه تشییع کنندگان به چپ و راست کج می شود که مدام می ترسی جنازه بیفتد پایین!

غسالخانه و حواشیش تنها نقطه ای است که آدم ها بدون ترس در میان مرده ها می لولند!

گاهی در آن زمانی که باید به انتظار سپری کنی، چیزهایی می بینی و می شنوی که تا مدت ها پشتت را می لرزاند. مثلا، بازمانده ای با پشم گریان به دیگری می گفت: «ازش بگذر» و دومی هم در حالی که گریه می کرد جواب می داد: «تو تونستی بگذری که من بگذرم؟»؛ مرد دیگری در حالی که سیگار می کشید و هق هق گریه اش بلند بود به خانمی که کنار دستش نشسته بود می گفت: «باور کن هنوز جیگرم خنک نشده. یه کم آروم شدم ولی، هنوز دلم خنک نشده!»  اینها را که شنیدم، چندین بار از خودم پرسیدم واقعا چند نفر هستند که حتی با مردن من هم نخواهند مرا بخشید؟ بعد، حساب کردم که از چه کسانی باید حلالیت بطلبم. اگر با مرگ من هم جگرشان خنک نشود، چی؟

پ.ن.1: گاهی وقت ها خوب است حواسمان به مرگ باشد.

پ.ن.2: بیاییم از خودمان خاطره به جا بگذاریم. خاطره ای که بشود مدام به سادش آورد. خاطره ای که ارزش گریه کردن داشته باشد. خاطره خوب!

پ.ن3: وصیت نامه یک دیوانه را هم بخوانید. نمی دانم نویسنده واقعیش کیست ولی قدیمی ترین نسخه ای از آن را که در اینترنت پیدا کردم مربوط به اینجاست.

منتی سر کسی نیست!

این نوشته تحفه ای هم نیست!

اصلا قصد نوشتنش را هم نداشتم!

پیامکی رسید همه چیز زیر و رو شد:

زائری بارانیم آقا به دادم می رسی؟

بی پناهی خسته ام تنها به دادم می رسی؟

گرچه آهو نیستم اما پر از دلتنگیم

ضامن چشمان آهوها به دادم میرسی؟

من دخیل التماسم را به چشمت بسته ام

هشتمین دردانه زهرا به دادم می رسی

--

یعنی انصافا خیلی رو دارم که ازت ناامید نمی شم ولی تو هم بدون که این رسم روزگار نیست. ما مثلا همسایه ات بودیم. نون و نمکی با هم خورده بودیم. این رسمش نبود

این رسمش نیست

اگر کاری از دستت بر نمیاد بگو بر نمیاد

این همه دستک دفتر برای چی؟

این همه ملک و املاک برای چی؟ برای کی؟

--

در ضمن خودم هم میدانم که هفتمین دردانه زهرایی

شاعر نمیدانسته است. تقصیر من نیست

مثل هر سال آمده بودیم راهپیمایی. ولی این بار تحت الحفظ. در راهپیمایی های قبلی همیشه زیر دست و پای ملت له می شدیم و  انقدر تنمان به تن محرم و نامحرم می خورد که تا 22 بهمن سال بعد خودمان را توجیه می کردیم که شرعا باید راهپیمایی برویم یا نباید برویم؟! راهپیمایی رفتن ارزش این همه به هم مالیده شدن را دارد یا نه؟ اما، امسال! از همان اول میدان تو بودی و دوستانت که سواره و پیاده، باتوم به دست، کابل در دست، دوربین در دست، با لباس فرم یا بی لباس فرم، یا ایستاده بودید و یا با موتور رژه می رفتید و ما هم احساس می کردیم که از شما سان می بینیم. چه سان دیدنی!

راستی! چرا دوستان و هم لباسانت باتوم هایشان را در هوا می چرخاندند؟ چرا سر تفنگ هایشان رو به بالا بود؟ چرا وقتی وارد میدان شدیم قفسی دیدیم پر از آدم؟ یک لحظه فکر کردم برای ترساندن ما یک عده از نیروهایتان را بدون لباس فرم در آن قفس نشانده اید. آخر آن چند نفری که من دیدم همه قیافه ای ورزشکاری داشتند! البته، یک خانم چادری هم میانشان بود. همه اما آرام و بی صدا. انگار که هیچ اتفاق خاصی نیفتاده است و انگار که طبیعی است! ولی، انگار نمایش نبود. واقعا دستگیر شده بودند.

مسجد هم دست دوستانت بود و از بالای سردرش از ما عکس می گرفتند. بماند که چند نفر دیگر هم بودند که با موتور می آمدند رو به رویمان می ایستادند و عکس می انداختند. بزرگترهایی که با ما بودند و از قضا زندان های شاه را هم درک کرده بودند؛ مدام تذکر می دادند که رویتان را بگیرید. پشتتان را بکنید. از ما گذشته است. شما مراقب باشید. ولی، ما که کاری نداشتیم. آمده بودیم به جشن پیروزی انقلابی که در آن هیچ نقشی نداشتیم. ولی، به خدا! ما همان سربازان در گهواره خوابیده خمینی بودیم که بزرگ شده ایم. تو هم از جنس مایی. از فرزندانی که سرباز زاده شده اند!

بگذریم! هم لباسانت پشت سر ما ره افتادند و فریاد می زدند که به ما کاری ندارند؛ ولی، نباید ساکن یک جا بایستیم و باید راه بیفتیم. ما یواش با هم حرف می زدیم و از دوستانت دور می شدیم که به تو رسیدیم. در میان نگاه های مبهوت مردمی که از هم لباسانت خوف داشتند، تو آرام و متین و در همان لباس خوفناک یگان ویژه دست پیرمردی را گرفته بودی و داشتی او را از میدان رد می کردی. پیرمرد به تو اعتماد کرده بود و دستانش را به تو سپرده بود. او را از میان درختان دور میدان رد کردی. از بلندی میدان همگام با او پایین آمدی. در طی رد شدن از عرض خیابان، دستانش را مهربانانه فشرده بودی و او را به میان ما هدایت کردی. دقایقی بعد، او در میان ما بود و با ما راه می آمد. به خدا من ترسیدم. ترسیدم که هم لباسانت حمل بر تمسخر کنند و الا برایت بلند دست می زدم! دوست داشتم صدایت کنم و ازت تشکر کنم! باز هم ترسیدم. امان از این ترس که اینقدر آدم را ذلیل می کند.

از راهپیمایی برگشته ایم و من هنوز به تو فکر میکنم. به تو که با رفتارت نشان دادی که در میان آن لباس های خوفناک و در میان آن آدم ها که مثل سنگ بی روح ایستاده بودند، یک  نفر هست که قلبش با مردم است. نشان دادی که آدم در همه حال و همه لباسی می تواند و باید مهربان باشد. تو را می ستایم! هر چند که نمی شناسمت.

راستی! ما که آنجا بودیم برای انقلابمان و وطنمان آنجا بودیم. تو و هم لباسانت هم برای انقلاب و وطنت. پس چرا انقدر روش هایمان با هم تفاوت دارد؟ چرا ما دست خالی بودیم و هم لباسان تو تفنگشان را سر بالا و به سوی مردم نشانه رفته بودند؟ چرا ما  دست خالی بودیم و هم لباسان تو باتوم هایشان را در هوا می چرخاندند و پز می دادند؟ چرا آن ها حق داشتند بترسانند؟ چرا ما باید می ترسیدیم؟ به نظرت ما باید در شهر خودمان و در وطن خودمان از نیروهایی که از مالیات ما و نفت ما ارتزاق می کنند، بترسیم؟ چرا؟

راستی! آن سوی میدان که عده ای دیگر از هم لباسانت ایستاده بودند (البته لباس هایشان از لباس های تو هم مجهزتر بود) پسرک سه ساله ای که از این بادکنک های دراز در هم تنیده شده دستش بود؛ با بادکنکش به جنگ نیروهای مسلح کنار خیابان آمده بود و با آن بادکنک به پای یکی از هم لباسانت می کوبید. پدر و مادرش با ترس پسرک را دورمی کردند و پسرک همچنان مشغول بود. انگار که شمشیری در دست دارد. سرباز مثلا مضروب، حواسش به پسرک نبود ولی خیلی از مردمی که آن صحنه را دیدند کلی از کار پسرک کیف کردند. تو می دانی چرا؟

1-     میر حسین موسوی:

·         جنبش سبز جنبش جوانی است که در آن جوانان سهم بسیار بالایی دارند.

·         باید خردگرایی را در منار شور جوانان اعم از زن و مرد  حفظ کنیم.

·         باید حالت ناصحانه، شفقت و دلسوزی خود را نسبت به نظام از دست ندهیم.

·         جنبش سبز با همه دوست است. با کارگران، معلمان، جنبش زنان دوست است. حتی با کسانی که عقاید ما را ندارند دوست است. چون بخشی از ملت ما هستند و آنان برادران و خانواده ما هستند. جزو ملت ما هستند و ما با همه آن ها دوست هستیم.

2-     مدتی هست موضوعی فکر من را به خودش مشغول کرده است: امرار معاش خانواده های زندانیان سیاسی.  آیا کسی تا به حال به این موضوع فکر کرده است؟ راهکاری دارد. به جساب بانکی خودم فکر کرده ام ولی ظاهرا قبلا امتحان ش ده و نتیجه اش  مسدود شدن حساب و بلوکه شدن پول ها بوده است. با توجه به این که برخی از بازداشت شدان اخیر، نان آور خانواده شان بوده اند و با اسیر شدن آن ها، خانواده هایشان علاوه بر رنج نبود آن ها با فقر به صورت ملموسی دست و پنجه نرم می کنند و با توجه به دولتی بودن نظام اقتصادی ما و حرمت نداشتن حریم خصوصی و امنیت نداشتن اقتصاد بخش خصوصی و با توجه به شرایط بد اقتصادی فعلی، چگونه می توان به خانواده هایی که به خاطر جنبش سبز متزلزل شده اند؛ کمک کرد؟ لطفا اگر به این سوال جواب نمی دهید، حداقل به این  موضوع فکر کنید.

مردم ایران یا ساکن شهرند، یا روستا و یا عشایرند. این مردم نیازهای اقتصادی متفاوتی دارند و شاید به قول اقتصادی ها بتوان گفت که مطلوبیت های متفاوتی دارند. این روزها البته به صورت دقیق تر باید گفت مردم یا در شهرهای صنعتی زندگی می کنند، یا در شهرهای غیر صنعتی، یا در روستا و یا در ایل (البته جمعیت ایل های کوچ رو به خاطر سیاست های یکجا نشینی، رو به کاهش است). پس در حالت کلی و به صورت نا نوشته جامعه ایرانی از لحاظ نوع زندگی، چهار طبقه دارد. راه درست خوشه بندی آن بود، که در هر یک از طبقات موجود، سه خوشه خوب، متوسط و ضعیف یا خوشه 1، خوشه 2 و خوشه 3 مشخص شوند و سیاست گذاری اقتصادی برای آن ها به عمل آید.

بی توجهی به طبقات موجود در جامعه باعث می شود که اعضایی که درون یک خوشه قرار می گیرند خیلی به هم نزدیک نباشند و چون اعضای درون خوشه ها، انسان ها هستند و توان اعتراض دارند، اعتراض می کنند.

نکته بعدی که سبب ایجاد اعتراض می شود همان بحث تخصیص است. یعنی بعد از آن که خوشه ها به عنوان طبقه معرفی شده اند، حالا اگر قرار باشد طبقه یک فرد جدید مشخص شود و آن فرد از نظر مشخصات اقتصادی در شرایطی باشد که به 2 خوشه بشود تخصیص داده شود چه باید کرد؟ در این حالت، آمار تصادف را پیشنهاد می کند. یعنی سکه ای را پرتاب می کنیم. اگر شیر آمد، فرد به یک طبقه و اگر خط آمد به طبقه دیگر تخصیص داده می شود. حال دو نفر را در این شرایط فرض کنید که به دو طبقه متفاوت تخصیص داده شده اند. باز هم هر دو نفر به شرایط خود معترضند.