این روزها انقدر وقایع عجیب و غریبی اتفاق می افتد که آدم می ماند درباره کدامشان بنویسید.

این که بعد از 20 سال تابوی آیت الله منتظری توسط 20:30 شکسته شد و اسم ایشان از رسانه (سابقا) ملی برده شد خیلی پدیده میمون و مبارکی است. آن ها که به خیال خودشان می خواستند آیت الله منتظری را با این کار خوار و خفیف کنند نه تنها عکس ایشان را نشان دادند؛ بلکه به بیانیه اخیر ایشان درباره حادثه 13 آبان 58 اشاره کردند و به این ترتیب به برخی ها که ایام انقلاب و ماجراهای سال 68 را فراموش کرده بودند یاد آوری نمودند که هنوز آیت اللهی که مدت ها قایم مقام رهبری این مرز و بوم بود؛ زنده است و هوش و حواسش هم سرجایش است و در سیاست نقش فعالی دارد و حصر و بایکوت و تهمت و عزل و ... نتوانسته است او را از صحنه حذف کند. به علاوه، عده ای را هم ترغیب کردن که بروند و هر طور شده است، بیانیه اخیر ایشان را پیدا کنند و ببینند که این آیت الله کهنسال چه گفته است که اینطور کیهان نشینان و ایادیشان را به تکاپو واداشته ست.

نکته مغفول مانده ولی جالب برای خودم نحوه برخورد امام با آیت الله منتظری و داستان عزل ایشان است و مقایسه آن وقایع با دستگیری های اخیر و انفرادی ها و شکنجه های سران و مهره های کلیدی انقلاب. امام تا زمانی که زنده بود نه آیت الله منتظری را زندانی کرد؛ نه به انفرادی فرستاد؛ نه از هستی ساقطش کرد.(امام حتی در قضیه عزل بنی صدر هم چنین رفتارهای خشونت آمیزی به خرج نداد.) اما، حالا چی؟ چرا بهزاد نبوی که چریک پیر این انقلاب است و یار با وفای شهید رجایی این همه مدت در انفرادی بوده است تا مشخص شود جرمش آن است که در ایامی که دستگیر شده است؛ هم در زندان بوده است و هم در ترافیک تهران اخلال کرده است؟

احتمالا جرم میردادمادی هم آن است که در سال 58 از دیوار خانه مردم (لانه جاسوس سابق) بالا رفته است. تاج زاده  هم که کلا سید کله شقی است و هر بلایی که سرش می آید تاوان همان کله شقی اش است!!

چرا آقای صفار هرندی که در اواخر سال 87 از کابینه نهم استعفا داد و فقط به خاطر از رسمیت نیفتادن دولت اجازه داد بود که از اسمش به عنوان وزیر استفاده شود و تا روز معارفه وزیر دولت 1+9 هم پا به وزارت متبوع نگذاشت؛ این روزها از این دانشگاه به آن دانشگاه به استقبال لنگه کفش های دانشجویان می رود.

آن استعفا چه بود و این سینه سپر ساختن چه؟ 

بی ربط: رئیس سازمان استاندارد استان تهران از سمت خود استعفا داد. پورهاشم که پس از افشای آلودگی برخی برنج های وارداتی تحت فشار مسوولان قرار گرفته بود سرانجام استعفای خود را به مسوولان سازمان استاندارد کشور تقدیم کرد. شنیده می شود سازمان استاندارد کشور هنوز با این استعفا موافقت نکرده است.

دلگیر بودم و دلم نمی خواست برای تولد امام رضا چیزی بنویسم. از طرفی هم نمی خواستم کافرانه هایم را مکتوب کنم. امروز به مناسبتی رفتنم سراغ حافظ. این هم غزل لسان الغیب! یک جوری حرف من بود با امام رضا

چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری

خورد ز غیرت روی تو هر گلی خاری

ز  کفر زلف تو هر حلقه ای و آشوبی

ز سحر چشم تو هر گوشه ای و بیماری

نثار خاک رهت نقد جان من هر چند

که نیست نقد روان را بر تو مقداری

سرم برفت و زمانی به سر نرفت این کار

دلم گرفت و نبودت غم گرفتاری

مرو چو بخت من ای چشم مست یار به خواب

که در پی است ز هر سویت آه بیداری

دلا همیشه مزن لاف زلف دلبندان

چو تیره رای شوی کی گشایدت کاری

چو نقطه گفتمش اندر میان دایره آی

بخنده گفت که حافظ چه جای پرگاری

پ.ن. حالا که می بینم به داد همه می رسی الا همشهری ها با پوست و گوشتم فهمیدم الجار ثم الدار یعنی چی!

زیر دست آرایشگر بیهوش شدم!

اگر مردن هم مثل بیهوش شدن باشد؛ تجربه جالبی است! 

خب این هم تازه ترین شاهکار 63% است دیگر! 

من فقط جیران مانده ام که این مردم (به قول فارس) که با شعار مرگ بر منافق!! کروبی را از نمایشگاه بیرون کرده اند چرا کفش نوی نپوشیده شان را به سمت شیخ ما نشانه رفته اند؟ انگار که اصلا کفش آماده آورده بودند که به سوی کسی پرتاب کنند. 

بگذریم! 

فارس نوشته است: 

به گزارش خبرنگار خبرگزاري فارس در حاشيه شانزدهمين نمايشگاه بين المللي مطبوعات و خبرگزاري‌ها مهدي كروبي كانديداي شكست خورده در انتخابات رياست جمهوري دوره دهم با حضور در نمايشگاه مطبوعات جو آرام اين نمايشگاه را براي دقايقي به هم ريخت. كروبي اخيرا با ادعاهاي كذب اتهام هايي را عليه نظام مطرح كرده بود.  

 

حالا من نمی دانم که آرام راه رفتن باعث به هم ریختن جو می شود و یا پرتاب کفش!